سبک بین‌المللی یا شیوه بین‌المللی (به انگلیسی: International Style) نام شیوه‌ای در معماری مدرن است که در بین سالیان ۱۹۲۰-۱۹۳۰ در اروپا و آمریکا پایه گذاری گردید این اصطلاح منشا خود را از عنوان یکی از کتابهای راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون گرفته بود کتبی که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال 1932 نوشته شده بود.ویژگیهای مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه بندی می کرد.که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی های سبک شناسی هنر مدرن بود اهداف هیچکاک و جانسون برای توصیف یک سبک از آن زمان بود که معماری مدرن را مختصر و مفید کرد.
آنها سه اصل مختلف را تعریف کردند که عبارت بودند از:
عبارت از حجم به جای جرم، تعادل به جای تقارن پیش پنداشته و دفع بهتر پیراستن اعمال شده
استفاده قبلی از واژه ای با همین مفهوم را می توان به والتر گروپیوس در کتاب " Internationale Architektur" و لودویگ هایبر سایمر در کتاب "Internationale neue Baukunst" نسبت داد عدم بکارگیری هرگونه پیرایش و زیور در طرح‌های این سبک، بکارگیری رنگ‌های روشن، و استفاده از ایده‌های کوبیسمی نیز از مشخصات این سبک در سالهای اولیه بودند

سبک بین‌المللی یا شیوه بین‌المللی (به انگلیسی: International Style) نام شیوه‌ای در معماری مدرن است که در بین سالیان ۱۹۲۰-۱۹۳۰ در اروپا و آمریکا پایه گذاری گردید این اصطلاح منشا خود را از عنوان یکی از کتابهای راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون گرفته بود کتبی که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال 1932 نوشته شده بود.ویژگیهای مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه بندی می کرد.که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی های سبک شناسی هنر مدرن بود اهداف هیچکاک و جانسون برای توصیف یک سبک از آن زمان بود که معماری مدرن را مختصر و مفید کرد.
آنها سه اصل مختلف را تعریف کردند که عبارت بودند از:
عبارت از حجم به جای جرم، تعادل به جای تقارن پیش پنداشته و دفع بهتر پیراستن اعمال شده
استفاده قبلی از واژه ای با همین مفهوم را می توان به والتر گروپیوس در کتاب " Internationale Architektur" و لودویگ هایبر سایمر در کتاب "Internationale neue Baukunst" نسبت داد عدم بکارگیری هرگونه پیرایش و زیور در طرح‌های این سبک، بکارگیری رنگ‌های روشن، و استفاده از ایده‌های کوبیسمی نیز از مشخصات این سبک در سالهای اولیه بودند.

نواحی

اروپا
حدودا سال 1900 تعدادی از معماران در سراسر جهان شروع به توسعه راه حل های جدید معماری به منظور یکپارچه سازی رویه های سنتی با تقاضاهای جدید اجتماعی و امکانات فن آوری نمودند.کار ویکتور هورتا و هنری ون دیولده در بروکسل، گودی آنتونی در بارسلونا، اتو واگنر در وین و چارلز مکینتاش رنی در گلاسکو، در میان بسیاری دیگر، می تواند به عنوان جدالی بین قدیم و جدید دیده شود.

امریکای شمالی

قبل از به اصطلاح سبک بین المللی تلاشهای مشابهی به سمت ساده سازی، صراحت و شفافیت به ویژه در کار ​​لوئیس سالیوان و فرانک لوید رایت در شیکاگو، و همچنین به عنوان اقامتگاه غرب سواحل ایروینگ گیل دیده می شد.
نمونه کارها موس، فرانک لوید رایت، کار مدرنیسم اروپایی را تحت تأثیر قرار می دهد، و سفر در همانجا، کار او را احتمالا تحت تاثیر قرار داد، اگر چه او اجتناب می کرد از آنکه باآنها طبقه بندی شود. در سال 1922، رقابت برای برج تریبون و مشهور مکان دوم ورود آن توسط الیل سایریل یک دلیل واضح از آنچه بود که اتفاق افتاد.

تلاویو

در ماه جولای سال 2003، یونسکو شهر سفید تل آویو را بعنوان یک میراث جهانی یونسکو اعلام کرد.و آن را به عنوان گرایش های مهم و برجسته ای از معماری مدرن و نیز برنامه ریزی شهری در قرن بیستم انتخاب کرد.

دیگر کشور ها

یکی از نقاط قوت سبک بین المللی آن بود که راهکارهای طراحی بی تفاوت نسبت به محل اقامت، محل، و آب و هوا داشت. این یکی از دلایل بین المللی نامیده شدن آن بود و سبک ساخته شده هیچ اشاره ای به تاریخ های محلی یا بومی ملی نداشت. (که بعدا این کار به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سبک شناخته شد.)