دولت کویت فرودگاه جدیدی برای پایتخت خود با ظرفیت جابجایی50 میلیون نفر مسافر در سال، می سازد.

به گزارش جذاب نیوز به نقل از سایت "دسی گنوبوم" ، شرکت بزرگ "نورمان فوستر و شرکا" فعال در زمینه معماری، این فرودگاه را طراحی کرده است. این فرودگاه در فازهای نخست ظرفیت جابجایی 13 تا 25 میلیون مسافر در سال را دارد اما این رقم در نهایت به 50 میلیون نفر افزایش می یابد.

شکل فرودگاه جدید کویت به مانند سه بال به هم پیوسته است که که طول هر یک از آنها به 1200 متر و ارتفاع سقف سالن های فرودگاه نیز به 25 متر می رسد.

طراحان این فرودگاه سعی کرده اند این سازه را به صورتی طراحی کنند که بتواند حداکثر نور خورشید را برای روشنایی فرودگاه استفاده کند. همچنین بر روی سقف فرودگاه نیز سلول های خورشیدی نصب شده تا بتوان نور خورشیدی را برای تولید انرژی پاک استفاده کرد.

کویت سه و نیم میلیون نفر جمعیت دارد که تنها یک میلیون نفر از آنها، بومی و شهروند این کشور هستند. 

يک انرژی فراوان و پاک است ويعنی استفاده مستقيم از حرارت خورشيد،بدون کمک گرفتن از يک "انرژی بيرونی "،منظور نصب تجهيزاتی مانند " صفحات خورشيدی" است . بهترين نمونه آن تامين " آسايش حرارتی " در بنا ها ،با به کارگيری برخی تدابير ساده در معماری آنها می باشد که از دير باز معمول بوده ودرحال حاظر به آن " معماری زيست اقليمی « Bioclimatic archtcture» می گويند .

اين معماری براعتلای ارزش های محيط جغرافيايي واقليمی بنا و احترام گذاشتن به روش و روند زيست استفاده کنندگان آن ،مبتنی می باشد.همخوانی با سرزمين ،به کارگيری مصالح محلی و اکولوژيک ،صرفه جويي و سادگی ، راحتی و سلامت اندرونی ، اصول اساسی در اين معماری هستند .چنين خانه هايي برای ساکنان آن دلپسند ومطلوب هستند .«اقليم –بنا – ساکنان » ،ارکان اساسی در اين معماری هستند .

یک طراح ایتالیایی طرح یک هتل شناور مجلل را ارائه کرده است انرژی خود را به طور کامل از طریق سلولهای خورشیدی رنگ حساس که در دیوارها و سقف آن کار گذاشته شده، تأمین می کند .
به گزارش خبرگزاری مهر، میشل پوزولانتی طراح صنعتی ایتالیایی در رابطه با طرح “استراحتگاه شناور خورشیدی” خود اظهار داشته است : این هتل می تواند در امتداد خطوط ساحلی حرکت کند و مسافران آن که شش نفر هستند می توانند در قسمت تحتانی هتل که در زیر آب قرار می گیرد، زندگی دریایی را تماشا کنند.
طرح پوزولانتی مبنی بر سلولهای خورشیدی رنگ حساس است که در ساختمان آن کار گذاشته می شود

عکس بالا خیابان ولیعصر پهلوی سابق و اون هم هتل استقلال تهران

در اواخر دهه ۱۳۴۰ خورشیدی وقتی تهران ، تند و نفس زنان خود را به کوهپایه های البرز می رساند ، بساز و بفروش هایی که تپه های قیطریه را می خراشیدند تا به جایش خانه های ویلایی و اعیانی بسازند، به سفال ها و ابزارهایی برخوردند که پرده از راز تمدنی ۳۲۰۰ ساله برمی داشت. تمدنی که به نام همان محل تمدن قیطریه خوانده شد.

این عکس بالا اولین کافه رستوران با کلاس در تهران

چاتانوگا ، اولین رستوارن و بار تهران که در سال 1345 خورشیدی به مدیریت جانی لوکاس افتتاح شد.

تا آن زمان شاید باورعمومی این بود که پیشینه باستانی تهران به همان حوالی ری محدود می شود، اما این کشف و کشف آثار دیگری از هزاره های پیش از میلاد در تپه های عباس آباد، بوستان پنجم خیابان پاسداران و دروس نشان داد تمام آبادی های ناحیه تاریخی قصران که اینک در معده پراشتهای تهران هضم شده اند، دوره ای درخشان از استقرار اقوام کهن و خلاقیت های فرهنگی را پشت سر گذارده اند .با این حال در دوران اسلامی از میان روستاهایی که در قصران، پشت به البرز سترگ داده و از لار تا کن و سولقان و از دربند تا کوه بی بی شهربانو پراکنده بودند، تهران یکی از گمنام ترین ها بود و روستاهایی چون ونک و دولاب و مهران (ضرابخانه) به مراتب آبادتر و شهره تر و مهمتر بودند. در واقع نام این روستاها و بسیاری دیگر از آبادی های قصران همچون طرشت، علی آباد، فره زاد (فرح زاد) و طجرشت (تجریش) خیلی زودتر از نام تهران به منابع تاریخی راه یافت و تهران در آغاز سده های میانی اسلامی شهرتی نداشت مگر به انارش که به غایت نیکو بود.

حتی وقتی نام بزرگان تهران به میان می آمد نام یکی دیگر از روستاها و شهرهای اطراف چاشنی اش می شد تا به ذهن شنونده آشنا باشد. مانند "محمد بن حماد رازی طهرانی" (متوفی ۲۶۱ هجری قمری) یا "محمد بن احمد بن حماد بن سعید انصاری ابوبشر دولابی طهرانی" (متوفی ۲۲۴ هجری قمری).

تهران که تخمین زده اند در این دوره ۲۷ هکتار وسعت داشت، وقتی به خود بالید و رونق گرفت که مغولان بسیاری شهرهای ایران را زیر سم ستوران خویش کوفتند. از آن جمله ری باستانی بود که در اوایل سده هفتم هجری به تصرف سپاه مغول درآمد و برای همیشه شکوه دیرپای خود را از کف نهاد. ری که خراب شد، اهالی اش نیز آواره این سو و آن سو شدند و گروهی به تهران آمدند که از نزدیک ترین روستاها به ری بود. دقیقا نمی دانیم آن زمان این روستای کوچک خوش آتیه چقدرعمر کرده بود و چرا بدین نام خوانده می شد.

شاید هر روز نام چند محله از تهران را بشنویم بی آنکه بدانیم تاریخچه‌ی این نام‌ها چی هست. البته اگر اهل تهران باشید، به خوبی میدونین که هر یک از این نام‌ها، بخشی از تاریخ تهران رو ساخته و میشه گفت هویت تهران قدیم نهفته در تاریخ این نام هاست.

سید خندان

سیدخندان پیرمردی دانا و البته خنده‌رو بوده که پیشگویی‌های او زبانزد مردم بوده است. دلیل نامگذاری این منطقه نیز احترام به همین پیرمرد بوده است؛ البته بعدها نام سید خندان بر ایستگاه اتوبوسی در جاده قدیم شمیران هم اطلاق می‌شده است.

فرمانیه

در گذشته املاک زمین های این منطقه متعلق به کامران میرزا نایب‌السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته شده است.

فرحزاد

این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.

شهرک غرب

دلیل اینکه این محله به نام شهرک غرب معروف شد ساخت مجتمع های مسکونی این منطقه با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی در دهه پنجاه – قبل از انقلاب - و به مانند مجتمع های مسکونی آمریکایی بوده و در گذشته نیز محل اسکان بسیاری از خارجی ها بوده است.

 تادائو آندو

از مشخصات معماری آندو، استفاده بهینه از سیمان و طراحی فضاهای بشدت متخلخل است.تادائو آندو (به ژاپنی: 安藤忠雄 Andō Tadao) (اوساکا، ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱) معمار برجستهٔ ژاپنی است.

آندو معماری خودآموخته‌است . قبل از اینکه با جدیت به معماری روی آورد مدتی رانندهٔ کامیون و قبل از آن بوکسور بود.